Matti Arthur Leitner || dwudziesty piąty luty tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty siódmy rok || osiemnaście lat || Amerykanin z krwi i kości || Miami- moje miasto || pseudonim Hellboy. || ciepła posadka kata w Bertone || sto siedemdziesiąt trzy centymetry wzrostu || sześćdziesiąt kilogramów || brązowe oczy || szatyn || zamieszkuje willę Bertonów || w rodzinnej rezydencji (dom lat dziecięcych) żyje jego matka Elizabeth, starsza siostra Eunice wraz z mężem Theodorem i synem Jeremym || kilka tatuaży (w tym dwa trójkąty) na ciele || dwie długie blizny na plecach || włada każdym rodzajem broni || zna biegle języki: niemiecki, rosyjski, francuski i włoski || język japoński w stopniu komunikatywnym || interesują go: samochody, jedzenie, kobiety i mężczyźni biją się o trzecie miejsce z piłką nożną, broń palna, II Wojna Światowa, muzyka || spec od informatycznych i technologicznych pierdółek || biseksualny || "mała" kolekcja broni w domu || rudy kot Berry w pokoju (bo koty są spoko) || Chevrolet Impala z 1967 roku w garażu- ogromny powód do dumy
Katem ojciec, katem dziadek
Kata życie to mój spadek.
Bo ja jestem sobie kat,
więc zwiewaj stąd, póki dobry humor mam.
Od małego miał lepszy start niż inne dzieciaki. Urodził się w szanowanej rodzinie. Matka (która obecnie jest na emeryturze) była lekarką. Ojciec... Oficjalnie figurował jako biznesmen, który handlował bronią. Nieoficjalnie był katem w jednym z gangów w Miami. W mafii wszyscy byli dla niego jak jedna, wielka rodzina. Uwielbiał swoich przyszywanych wujków i ciocie, które go rozpieszczały. Ojciec (jak i świętej pamięci pan Bertone) widział w nim potencjał i kogoś godnego na swojego następcę. Dlatego też zadbano o jego wyszkolenie i wykształcenie. Kiedy pół roku temu jego ojciec zmarł na zawał, przejął po nim obowiązki. Do tej pory działa bez zarzutu.
Matti jest totalnym wulkanem energii. Wszędzie go pełno. Co niektórzy nawet żartują sobie z niego, że niedługo otworzą lodówkę i chłopak będzie tam siedział. Za sałatą, aby było zabawniej. Swego czasu lubił chować się w ogromnej walizce swojego ojca, ale wyrósł już z tego. Jest pewny siebie i nie boi się śmierci. Jak twierdzi "za dużo już jej widział, aby mogła ona zrobić na nim jakiekolwiek wrażenie." Bywa opryskliwy i gadatliwy. Jest nieczuły dla swoich wrogów (aczkolwiek zdarzają się jakieś dni dobroci dla zwierząt, ale to bardzo rzadko kiedy ma miejsce). Często prowadzi sentymentalne wywody, które raczej i tak do niczego nie prowadzą. Matti to typ psychopatycznego mordercy o wysokim poziomie kultury i manier. Dosyć często ripostuje słownie. Ma tendencje do wpadania w opały i wychodzenia z nich bez szwanku.
Leitner raczej nie wygląda na kogoś, kto morduje innych. Większość patrzy na niego pobłażliwie i przymyka oko na jego młodzieńcze wybryki. Jest niskiego wzrostu i ciągle jest roześmiany przez co ludzie dają mu co najwyżej z jakieś piętnaście lat. Na głowie gości mały nieład. Za to dba o swoje ciało- może pochwalić się całkiem nieźle wyrzeźbioną sylwetką i dobrą kondycją. Jest to wynik ćwiczeń na siłowni. Ma tatuaże: znak Bertonów, smoka, Strusia Pędziwiatra, cytat "Good things comes to those who wait" i szczura (chińskie znaki zodiaku i takie tam sprawy). Preferuje bardziej wygodny ubiór czyli koszulka, jeansy i trampki, ale kiedy ma kogoś skrócić o głowę ubiera się elegancko- krawat, biała koszula, czarny garnitur i spodnie. Po prostu chce, aby ofiara zapamiętała i widziała, że zabija ją syn tego Leitnera, a nie jakiś pierwszy- lepszy, wzięty prosto z ulicy dzieciak.
- Aleś ty przystojny jesteś... - Mężczyzna mruknął cicho. - W innych okolicznościach pewnie byśmy razem... - Oblizał kącikiem języka usta.
- Sam się zabijesz, czy mam ci w tym pomóc? - Chłopak przerwał mu obojętnym tonem głosu.
- Ale żeś ty łaskawy... - Prycha. Zaraz jednak pada strzał w głowę faceta i ten jest już martwy.
"Był zawsze trochę z boku, na bakier trochę był
w szkole nikt nie wiedział czy King naprawdę żył"
[Witam z drugą postacią. Zapraszam do wątków i powiązań. Matti nie jest wcale taki zły jak go malują. Cytat w tytule i ostatni w karcie- "King" T. Love, na samym początku "Noc komety" Budki Suflera (zalinkowane) oraz trochę zdeformowany wierszyk "Miś" Jana Brzechwy. W roli głównej Mario Goetze.]
